Daktilo Şiiri - Kasım Kobakçı

Vakit tamam, günlerden bir salı,
Kalemimde kırkıncı yıl, doldu,
Hayallerim bir nehir, sel oldu,
Her sayfa bir nefes, can yongası,
Ne kadar anlatsam da, bitmiyor,
Eksik kalır, sözlerin arkası,
Yazarın bitmeyen, o sancısı.
*
Mevsim güzdü, hava biraz serin,
Bir kenar mahalle, ismi derin,
Burada her anı taş, denir mi?
Yahut, başlasam mı o masala:
Bakışı sisli, duruşu dağlı,
Sözü senet, yüreği sevdalı,
Yaylanın rüzgarı, sert poyrazı,
Kekikler kokusunda, gel bana...
Ben, o kâğıdın hamurunda terim.
*
Mekânlar ruhsuzdur, insan yoksa,
Satırları parlatan, o candır,
Yarattığın, o hayali şahıs,
Rüyanda sana, selam durursa,
Kucaklaşır isen, kurgularınla,
İşte o an, hikâye tamamdır.
*
Uzun süre sustu, dilde kalem,
Döndüm masama, o eski yere,
Binlerce suret, bekler sırada,
Defterimde çiziyorum şimdi:
Benim dertli, garip kahramanlar...
Saymakla tükenmez, bu feryatlar,
Söyleyin bana, ey ulu dostlar,
Bu sanat, yüce sanat değil mi?
*
Ne büyük şans, bahtiyarım bugün,
İtmedim ilhamı, hiç elimle,
Küsmedi, kelimeler de bana,
Barıştık, cümlenin hepsiyle de,
Sarıldık, o köhne mürekkeple.
*
Dizgici çırağıydım, gençlikte,
Sonra editörlük, köşe yazısı,
Bir dergi köşesinde, deneme,
Roman denemesi, eleştirmenlik,
Masallar, efsaneler uydurdum,
Düzülen o manzumeler, kurgu,
Yazıyorum durmadan, bir tutku.
*
Plaketler, dizildi raflara,
Yine de, alışmadım alkışa,
Zaman akıp gidiyor, su gibi,
Çekildim resmî işten, güçten ben,
Doksanların, o puslu kışında,
Kağıtta emeklilik, olur mu?
Düşçünün paydosu, hiç olur mu?
*
Çok konu eskittim, çok cilt bastım,
Huzur uzakta, ben hep yoldayım,
İlk dönemden, kalan eserlerim,
Söz etmezsem, küser o harflerim,
Kurgularım da, evladım değil mi?
Şu yerküredeki, tüm garipler,
Siyah, esmer, kumral, solgun yüzler,
Daha, kendini bile bilmeden,
Hikâyelerde yiten, o izler...
*
Son yoldaşımla, buradayım ben,
Sadık mı sadık, hiç bırakmıyor,
Masanın başından, ayırmıyor,
Kimse vermedi, onun hazzını,
Daktilodur, bu aracın adı.