Dağ Nefesi Şiiri - Yoldaş Güneş

Dağ Nefesi

Dağ rüzgârı vurdu başa,
Toprak susar, ben konuşmam.
Elde nasır, yürek taşa,
Vurur durur, ben alışmam.

Yol uzun, gönül yanık,
Yel eser, dert kalır.
Bir tas su, bir selamlık,
İnsan insanla dirilir.

Bir ezgi iner ovaya,
Yanar içten, sönmez asla.
Ne göğe varır duaya,
Ne taş olur, yürür sessiz.

Yol uzun, gönül yanık,
Yel eser, dert kalır.
Bir tas su, bir selamlık,
İnsan insanla dirilir.

Kılıç değil, sözdür yara,
Kin tutmaz bu eski toprak.
Bir gönül kırılır ara,
Ağlar dağ, taş bile susar.

Yol uzun, gönül yanık,
Yel eser, dert kalır.
Bir tas su, bir selamlık,
İnsan insanla dirilir.

Rüzgâr suyu döver, arı,
İnsan acıdan durulur.
Bir nefes çıkar dağların,
Yankı olur, savrulur.

Yol yürekte başlar dost,
Sevda orda biter.
Kim aşka düşerse dost,
Hiç ölmez, hep dirilir.