Cuma Komşul Şiirleri - Şair Cuma Komşul

Dağ taş tümsek ve her yer beyaz mavi mor pembe
Düşleri çiçeklerin bürünür her bir renge
İpek gibi yumuşak hasır otunda püskül
Birçok insan derdinden belki de gece ağlar
Hüzün alevlerinde yürekler ocakta kül
Kayalıklardan inen sevdalar durmaz çağlar

Yağmur bilir içindeki çiseyi
Gölgen, sen değilsin sen gölgen değil
Ateşten giydiğin bu elbiseyi
Adın, sen değilsin sen adın değil

Dumanın göklere direk olduğu

Bir kez takılmayıgör sen kaderin ağına
Kurtulmak mümkün değil dolanır ayağına
Sarhoşluğunu aşkın hürmetle sun ey saki
Beden fani olsa da ruhlar her daim baki

Avare geçen yıllar bir hüsran oldu bana

Aramıştım seni ben
Bahçelerde bağlarda
Saklanmıştın sen benden
Çiçekler arasında

Aradan yıllar geçti

Cennet mülkünden bana verilse de bir diyar
Aşkından hiçbir vakit geçit vermez asi yar
Çökünce karanlıklar ruhumun kuytusuna
Seyyah bir gümüş parlar gecemin muştusuna

Sessiz bir şiirsin aşk zamanın avucunda
Körpecik hayatlarda bir daha canlanırsın
Zehirli bir temrenle yağlı okun ucunda
Gönüllere saplanıp yeniden kanlanırsın

Aşka dair ne varsa yapılan taksimatta
Sana güzellik tacı payıma hüzün düştü
Mutluluk senden yana yapılan taksimatta
Sevdana tüm yüreğim bana gül yüzün düştü
Sana nazlı bir uyku bana gündüzün düştü

Aşka dair ne varsa yapılan taksimatta
Sana ateşi suzan sevdana yanan düştü
Aşka dair ne varsa yapılan taksimatta
Bana zülfi perişan saçına kanan düştü
Gönlüme afeti can adına canan düştü

Çiçeklerin aşk köleliğini yapan kelebek
Siyah güller açmadan uyku yerine
Yalancı kirpiklerinde düşler
Mutlu ruhların şarkısı kulaklarında
İnciden zeytin yeşili gölgeler düşer

Bir duygu fırtınası, bir zehirli ok, bir ölüm fermanı
Her bakışındaki o gizli tebessüm
Gölgesi gözlerinin kalbime sinmesi
Yıldızların gök boşluğuna serpilişi
İnci misali Kehkeşan’a dizilişi
Ve beklenmedik bir anda senin