Cuma Komşul Şiirleri - Şair Cuma Komşul

Rengârenk güller açan dillere aşinasın
Ilgıt ılgıt ruhlara esen badı sabasın
Zarif kibar sözlerin nasihat olur bize
Adımız gibi bizden kopmayan bir sezasın

Güller açar yüzünde en üzgün derste bile

Gurbetim vuslatım ilk göz ağrımdın
Gençliğim açlığım susuzluğumdun
Hiddetim nefretim aşklarımındın
Baharda yeşeren bakışlarımdın

Sen ey şehir

Dolaştıkça bu şehri çöker üstüme hüzün
Şehrin caddelerini tak gibi süsler yüzün
Kaldırımlarda saklı bütün ayak izlerin
Senden daha vefalı kumları denizlerin

Bir sevda selidir aşk sürükledi bizleri

Dünya bir yolcu gibi ufukları aşmakta
Uykusuz gece gibi avare dolaşmakta
Esen bir meltem gibi tüllenir gün şafakta

Büyüleri andıran esrarlı bir şehirdir
Bir sevda denizine dökülen son nehirdir

Evrenin gizli mırıltısı
Uğursuz Akbaba dağı
Bulutlar okyanusunda
Kaybolan bir ada
Asi bir fidana konan
Şebnem kadar berrak

Gökyüzü tuvalini bir şarkıyla inletsek
Senin güzel sesinden yıldızlara dinletsek
Sevgiye hasret kalmış kimsesiz gönülleri
Umut meltemleriyle bir nebze serinletsek

Gökyüzüne bir tablo assam senin resminden

Senin bendeki yerin yazı buz gibi serin
Kaşlarının altında saklanan mavi deniz
Mahmur bakışlarında eridiğim gözlerin
Acı bir damla düşer yanaklarından sessiz

Yıllarca yaşadım ben gönül ülkende mahkûm

Sihirli güzelliğinle büyülendiğim
Elinin değdiği yer
Hayatımı kendimde topladığın
İnsanlığın görmediği en muhteşem
Sevda
Gökteki asılı kandil

Sen sevda ikliminden bana bir armağandın
Pembe çiçekli yollar anımsattı yadını
Bulutsuz bir günümde üzerime yağandın
Kırmızı bir kalemle yazmıştım ben adını
Heyecandan mı bilmem sormadım soyadını

Kader rüzgârlarıydı bilmem ne yandan esti
Günlümün baharına erken düşen hevesti
Sevda çıkmazlarında bildiğim tek adresti
Düştüm tenha çöllere boş yere oldum revan
Yetişmek mümkün değil çoktan göçmüştü kervan