Cuma Komşul Şiirleri - Şair Cuma Komşul

Umursamadı yıllar eridi kışın karı
Dağların gelinliği doruğun gözyaşları

Ufukları yalayıp güneşle doğan bahar
Kaybettiği sevinci yeşil kırlarda arar

Gökte mehtap yerde gölgen bir de sen
Gülde şebnem gül-i rânâ bir desen
Bir hasrettir kana kana içtiğim
Çölde serap âb-ı hayat bende sen

Bana da bir şiir yaz diyorsun bu gidişte
Ben bir şair değilim sana şiir yazamam
Uzak yollara düşüp vadiler dolaşamam
Bu yüzden yazamadım yazamıyorum işte

Ben anlamam matladan maktadan yek avazdan

Gurbet akşamlarının solgun gün ışığında
Yasemin kokusuyla savrulur yine hazan
Bir tutam hasret biçtim çitin yapışığında
Bu tenha kulübede gönlüm sensiz perişan

Yıldızlardan süzülür derde salan gözlerin

Birkaç hatıran kalmış şimdi köşe bucakta
Kor mangal kömürüyle su kaynardı ocakta
Demlerdin mis gibi çay porselen çaydanlıkta

Güllerin yaprağında saklanan gülüşlerin
Bir bahar mevsimiydi bende kalan düşlerin

Hazinede oturup el açan bir dilenci
Göğsünde taşısa da balık tanımaz inci

Çalışır ömür boyu yemeden biriktirir
Alçak dünya uğruna ne hayatlar yitirir

Biz bu cennet vatanda dirlik ve huzur için
Kardeşçe hep birlikte yaşamayalım niçin
Fitne fesada karşı hep uyanık duralım
Aydınlık yarınları biz beraber kuralım
Sevinçte ve kederde hazarda ve seferde
Artık darda kalanın imdadına her yerde

Hatıra defterimin kapağında bir tek sen
Bir hüzün yağmuruyla sel olup akıp gittin
Süt beyazı çiçekle ruhumda açtın erken
Hasretin kollarına beni bırakıp gittin

Gönül tuzaklarından uzak olayım derken

Yıl bin dokuz yüz on beş on sekiz mart sabahı
Yığılmıştı boğaza ilk düşman karargâhı
Üç tümenden oluşan İngiliz donanması
Kan kusuyordu o gün savaşları anası
Koşuyordu Mehmetçik sanki gül bahçesine
Suyu mavi denizin boyandı kan rengine

Yorgunum sevdana yar
Yenik düştüm yorgunum
Senin gibi zalime
Gönül vermiş vurgunum

Yüreğine sürgünüm