"Ben biraz dışarı çıkıyorum..." dersin usulca bir gün, Kapı daha aralanmadan bir el uzanır o an. Elinde; her evin sessiz kahramanı, bir çöp torbası vardır... İşte o an anlarsın. Sevgi bazen büyük sözlerle gelmez; Bir poşetin ağzına düğümlenir, avuçlarına bırakılır. Çünkü seni düşünen insan, seni hiçbir zaman eli boş uğurlamaz; sevgi bazen budur. "İyi gez." demek de sevgidir elbet, ama en içten cümle bazen; "Şunu da atıver." olur, yüzünde bir tebessüm belirir. Evde görev dağılımı ne toplantıyla yapılır, ne de kanunla yazılır; hayat kendi kararını verir. Kim dışarı çıkıyorsa, çöp ona emanet edilir. Bu sessiz anlaşmayı herkes gülümseyerek bilir. Özgürlük güzeldir elbet... Fakat kapıdan çıkarken, eline tutuşturulan o torba, özgürlüğünün ince dipnotudur. Gülümsersin... Çöpü atarsın, geri dönersin eve; ve bir kez daha anlarsın. Bir evde en çok güvenilen kişi, anahtarı taşıyan değil; çöpü itiraz etmeden götüren kişidir. İşte bazen sevginin ağırlığı, bir çöp torbası kadardır... Ama değeri, bir ömür eder. Sevgi bazen çöp torbası kadar sade, güven ise bir ömür taşıyacak kadar ağırdır. Muhsin yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 14:15:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!