Çocukluğum Şiiri - Murat Kılıçay

Bir çocuk vardı. saçları altın sarısı, teni kar gibi beyaz, güldüğü zaman gözleri kısılır, alnı kırışırdı.
Koşarken düşer, dizleri kanar, bembeyaz teni kırmızı gelinciği andırırdı. severdin değimli çocuk hayatı buna rağmen?
Ama bak yıllar sonra, ben senim.
Yaşlandım, korkularım var. Ne oldu bize çocuk.
Büyüdüm de ne oldu?
Seni özlüyorum önceki ben.
Şimdi yaşlandım saçlarım beyaz. sarışında değilim. çehrem kırışıklarla dolu.
Artık düşmemek için çabada sarf ediyorum.
Kanamalarımda artık gelincik değil.
Çok yoruldum be çocukluğum. Tekrar çocuk olabilirmiyim?
Olmaz değilmi? biliyorum olmaz. Sen masum ve saf. Ben ise yaşlı ve huysuz.
Tamam be küçüklüğüm. yaşlan samda içimde her zaman sen varsın. Biz beraberiz.
ÜZGÜNÜM ama....
İkimizde aynı anda öleceğiz.
Belki sen cennete gidersin. Bense cehenneme.
Ara ara ziyaretime gel olurmu?
Çünkü seni çok özlerim çocukluğum.
Beni sensiz bırakma.
Cehennem çocukları yakmaz korkmaa...