Oysa ki !hiç büyümedik.
Hep çocuktu yüreğimiz.
Ellerimizden uçan balonlar degildi.
Umutlarımız!
Bundan sebeb hep gökyüzüne takıldı gözlerimiz.
Uçurtmanın ipi değildi elimizi acıtan.
Vazgeçmek istemediklerimiz yüreğimizi kanatan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta