İçe Yolculuğu Şiiri - Dr Yusuf Polat

Koşmak istemiyorum artık;
Yürümek daha güzel
Bir yol olsun önümde,
Nereye vardığını bilmediğim;
Belki dağlara,
Belki sonsuzluğa,
Belki de yıllardır
Kaybettiğim iç dünyama çıkan...

Kaybolmuş sürüsünü arayan
Bir çobanın hevesiyle
Yürümek istiyorum yollarda
Yol kenarında
Başını toprağa eğmiş
Kır çiçeklerini koklamak,
Rüzgârın taşıdığı
O eski kokuda
Çocukluk günlerimi bulmak...

Kuzuların çıngırak sesleri
Uzaklardan akan sulara
Çobanın kavalı
Akşamın sessizliğine karışsın.
Ben dinleyeyim...
Ve bütün dünya
Bir anlığına sussun.
Sonra bir çeşme aksın
Dağın taşından değil,
Ruhumun en derin yerinden.

Adı
Çoban Çeşmesi olsun.
Geçmişimin susuzluğuna,
Bugünün yorgunluğuna,
Yarının korkularına
Bir avuç serinlik bıraksın.

Ben artık hiçbir yere
Yetişmek istemiyorum.
Ben yürüyeyim...
Çünkü bazen insan
Bir yere varmak için değil,
Kendisine dönebilmek için yürür.