Çiseler Şiiri - Libelle Effy

yine karşısında bulundum
en dipte saatlerce gevelerken,
birinden kaçar, saklanır gibi
ya da gerçekten kaçarken,
tepesinde o merdivenlerin,
saklandığımı sanarak tünemiş bulundum.
çıkar aceleyle gelirdim,
bile isteye ya da bilmeden,
hep aynı merdivenlere.
sonraları öğrendim çokça olduklarını,
çeşit çeşit, hepsi birbirine benzeyen,
aynı buğuya çıkan merdivenler.
her seferinde bir başkasında bulunduğumu sonraları anladım.
en tepeden seyrederken yeşili ve maviyi,
sizlere de bakmazdım ama görmüş bulundum.
esas görmek istediğim ise,
saklayamadığınız,
siz ve sizden birilerinin gelip geçtiği,
benimse en uzun gecelerimde dibinde bittiğim
bir ağaç köşesinde; yaprakları pek sağlam değil.
üzerime çiseler, dokunmadıklarım,
sırılsıklam ıslanmamak uğruna çevrelenirken,
görmek istemediğim, en başından beri kaçtığım
o çiseler kapattı önümü.
ya da ben büyüttüm o yaprakları elimde;
gözümün önünde eritmek, hatta uçurmak dururken,
sanki çok lazımmış gibi
mühim hallere soktum.
o haller yordu beni işte,
hani istemediğim insanı meczup eden çiseler,
ama kendi ellerimle uğraştığım
yoksa ben mi istedim çiseni?
oysa mavi ve yeşilden başka merakım yoktu,
pek merakım olmadığı gibi dengesiz silüetlere.
diyemedim ya da duymadılar,
belki de duyuramadığımdan:
varmayın varacağınız yere,
ya demlenin ya seyrelin ya seyredin,
kavuşabileyim diye
yeşile, bazen de en uzağındaki maviye.
merdivenlerin dibinde donmuş bulundum.