Gülüşün müydü en çok dünyayı unutturan,
Yoksa sesindeki şefkatin saçlarımı okşayışı mıydı bilmem.
Belki de derin bakışlarındı arkasında yüce bir ruhu saklayan,
Ya da karanlığını da aydınlığını da hapseden kendine.
Kaç kilometre öteden görse tanır ruhum ruhunu,
Ne kadar baksa doyamaz gözlerim yüzüne.
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta