bir güneş soldu, bir ceylanın gözünde
dizlerini kırıp çöktü olduğu yerde
duman oldu bir ülke, insanlar perişandı
doğa sustu, bulutlar sustu
ceylan gökyüzüne aldandı
ve perşembenin gelişi çarşambadan ayandı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
