Cellatlar Da Sever

CELLATLAR DA SEVER

cellatlar da sever…
Bir gülün gölgesini okşarken,
yanlışlıkla kanı ıslatır elleri çünkü
geceye yaslanan her bıçak
biraz aşktan döner geri
ağzında kurumuş bir “keşke”yle susarlar
darağaçları gibi ..

ve gözlerini değil, ellerini kaçırır
Cellatlar
biri birine değdi mi
Çünkü ihanet de merhametin
cellatlar da sever,
çünkü her ölüm bir aynadır,
kendine doğru kıvranır ipi
bir kadının ense çukurunu,
öpmeyi hayal ederken önce adını unuturlar,
sonra kendi annesini çünkü aşkta da idam vardır:
her öpücük biraz eksiltir seni…

bir sigarayı değil dumanı bölüşür cellatlar
Çünkü gecelerdudakları değil,
sessizliği emerler, sırayla
bir çay bardağının dudağında kalmış ruj lekesi gibi
aşka dokunurlar ama içmezler,
içerler ama unutmazlar seni
yastıklarında dua değil, gözyaşı birikir
her sabah bir çığlıkla uyanırlar,
sesi içeriden gelir
çünkü aşk içeriden vurur insanı
en çok da kendini öldürür cellat;
çünkü en son kendini affeder biri

cellatlar da sever,
bir kalbi kırmadan önce
onun ritmini ezberler gizlice
çünkü dokunmayı severler en çok,
öldürmeden önce ,elleriyle değil,
bakışlarıyla boğarlar seni bazen
Çünkübazı gözyaşlarını
sessizce ceketlerine iliklerler gece
elleri titremez, ama içleri hep depremde kalır
aşkı bir mahkeme tutanağı gibi imzalarlar
kendi yargılarını çiğnerler,
çünkü vicdan en çok seveni kanatır

Ve aşk, en çok öldürmeyi bilenin içinde yaşar
bir öpücük verir gibi uzatırlar bıçağı
hatta nazlı bir hamleyle, neredeyse şiir gibi

çünkü cellat da bilir:
bazı canlar gözden değil, kalpten çıkar
bazı aşklar biterken başlar,
başlarken ölür gibi

cellatlar da sever,
bir kuşun sesini gizlice kaydederler
akşam vaktiellerinde kan,
ceplerinde çocukluk fotoğrafları
gözlerinde hep bir sokak lambasının intiharı
ve bazen göz göze gelirken
bileklerini saklarlar
utangaç bir iti gibi

aşk onların da canını yakar, sadece çaktırmazlar
bir kadın saçını toplarken içlerinden bir orman yanar
ama söylemezler;
çünkü cellatlar ağlarken sessizliği kırmak günahtır
ve cellatlığın kuralı: kalbini öldürmedikçe öldüremezsin başkasını

bazen bir kitap aralığına saklarlar bir mektubu
okumazlar, sadece koklarlar;
çünkü aşkı en iyi hafıza taşır
bir sokak kedisi severler,
ismini unutup yeniden çağırırlar
çünkü sevmek de bazen öldürmek gibidir:
birine son adını bırakmaktır

cellatlar da sever
ama onların sevgisi künyesizdir, kayıtsızdır
çünkü aşkı da idamla cezalandırır bir iç kanun
ve aşkı öldürmekten değil,
yaşatmaktan korkarlar en çok,
çünkü cellatlar da sever;
ama kimseye çaktırmadan,
ama hep içten,
ama en çok,
en çok da
İçinde idam edilir biri…