cellatın cinneti
araftayım-yastayım, kafesteyim; cellat olmaktan bıktı-usandı
adam asmaktan yoruldu, kuru-kanlı elleri nasırlandı, uslandı
kendi aklınca, yaşını büyütüp astıkları son kurbanı anımsadı
kendini, üçken-dört çivili dar ağacında gördü, at gözü ıslandı
Her şey güzeldi bir zaman, çok önce
Şehirler, insanlar, güneş deniz
Mutluluğumu görebilirdiniz
Çökmeseydi içime bu son gece




Cellatın son sözü...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta