Cellada Gülümserken Şiiri - Kara Çocuk 3

ben o jilet yarasını göğsümde çoktan uyuttum sanıyordum
aylarca sağır kaldırımlarda zehrimi kustum, kanımı yıkadım
içimde çırpınan o lanetli sızıyı kör bir kuyuya taşladım
kendimi kandırdığım o dilsiz sabahlarda, nihayet bitti dedim
oysa insan, en çok 'unuttum' derken kazıyormuş kendi mezarını

sonra o sağır kalabalık yarıldı
ansızın namlu gibi doğrulttun yüzünü
üç kere miydi, dört kere mi...
koptu aramıza çekilen o çelik halatlar
ve gözlerin gözlerime değdi
göğsüme mühürlediğim o koca yalan, saniyeler içinde infilak etti
'bitti' dediğim yerden şahdamarıma saplandı o amansız yangın
nefesim kesildi
ben o kör bıçağın üstüne bile isteye devrildim

nasıl bir uçurumdur bu, aklım havsalam almıyor
insan celladına böyle diz çökerek âşık olur mu?
bana getirdiğin o darmadağın ölümü bile nasıl özlerim...
bakışlarındaki o keskin baltayı gördüğüm an
kaçmak şöyle dursun, ecelime hasret kaldım oracıkta
sırf senin elinden kopacak diye o son kıyamet
bana vuracağın o merhametsiz darbeyi bile sevdim
gözlerin gözlerime değdi
kimseler bilmedi
ben oracıkta, celladıma gülümseyip kendi infazımı dilendim
meğer ben, boynumu vuran o ellerini ne çok özlemişim.