Çelik astarlar çektim, ömür duvarıma,
Deymesin artık, kimsenin kasveti ruhuma.
Yığın yığın kalabalığın ortasında,
Yalnızlığı seçtim, hissedilmeyen varlığınızda.
Yetinirim, elimde son kalanlarla,
Ne güzeldi derim, sevildim sandığım anılara.
Kirlettirmem, küf tutmuş bakışlara...
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta