Dünyada benim bildiğim,
Gam keder yedi ömrümü.
Bilemedim de gülmeyi,,
Dert kahır yedi ömrümü.
Hayat bana gülecekken,
At gönlündeki gamı,
Gam yıkarmış adamı,
Ağlama ziyan olur,
Ömrünün şirin demi.
Kaçma güzel gel beri,
Dünya da Karun olsan da
Aslolan insan olmaktır
Şahım sultanım desen de
Aslolan insan olmaktır
Büyük adamım desen de
Bir Karadeniz türküsü,''Bu dünya bir pencere/Her gelen bakar gider''der.
Büyükçe bir kitabın özeti gibidir bu dizeler.İnsanın içindeki yaşama tutkusunu kışkırtıyor sanki.Oysa pencerenin önünde uzun uzun bakabilmek kadar,nasıl bakacağını da bilmek gerekiyor.Boş yere kalabalık etmeden,daha güzel bakmasını bilenleri engellemeden.Kimin için,kime,neye,nereye,nasıl bakacaksınız?
Dirseklerinizi hayat penceresine dayayıp seyre daldığınızda,yüreğinizde,beyin kıvrımlarınızda ve aklınızda nasıl bir kıpırtı his edeceksiniz,bakışlarınıza değen dünyaya bilincinizde nasıl bir yer bulacaksınız?
Hayata ve insana nasıl bakacaksınız?
Yoksa ''nasılsa bir bakıp gideceğim...şaşı olsam ne çıkar''mı diyeceksiniz?
Şiir bu pencereden buğusuz bakmanızı sağlayacak araçlardan biridir.
Aklım vazgeçti de senden
Peşinden koştu bu gönlüm
Yıllar oldu gittin benden
Yollara düştü bu gönlüm
Oy gönlüm ....oy gönlüm
Dağları aştı bu gönlüm
Kişiyi mücevher pul insan etmez
Cevheri insanın özünde gerek
Mutluluk bir duygu dışardan gelmez
O duygu kişinin gönlünde gerek
Yar dediğin sevgisiyle bel olur
Para ağacı yeşermez
Bulutlardan kan yağmazsa
Demir makine çalışmaz
Topraktan petrol çıkmazsa
Canlılara mezar kazan
Geldi ya neyleyim böyle baharı,
Şu gönül bağımda güller perişan.
Ayrılıp gitti'o ömrümün yari,
Harap oldum bu yıl haller perişan.
Ben böyle yari ikrarı neylerim,
Silahların ihaneti,
Kan doğruyor ekmeğime.
İnsan mı bu yalancılar,
Riya dokunur kanıma.
Susma kalbim ölüm gibi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!