Celal Işık Şiirleri - Şair Celal Işık

El savunurken davanı,
Peki ya sen neredeydin,
Canlar düşerken uğruna,
Son kavgada neredeydin.

Bu senin ekmek davandı

İnsansa insanın kurdu,
İnsan bunun neresinde,
Habil Kabili öldürmüş,
İnsaf bunun neresinde.

İnsan ise üstün varlık,

İnsan insanın kurduymuş.
İyilik bunun neresinde.
Kardeş kardeşi öldürmüş..
İnsaf bunun neresinde.

Hadi söyle üstün varlık,

Oğul içimi kanatıp,
Nereye gittin,nereye?
Beni umutsuz bırakıp,
Nereye gittin,nereye?

Dönüp ardına bakmadan,

Dur ey güzel deyim sana,
Sevdiğimi,ne saklayım.
Gece gündüz hasretinle,
Yandığımı,ne saklayım.

İki gözün gördüğünü,

Hani bizim eski sevdamız nerde,
Ne sen eski sensin ,ne ben o benim.
O bahar yelleri esmiyor serde,
Ne sen eski sensin, ne ben o benim,

Bir zaman sevildik,sevdik dünyada,

Sürdün beni gülüm,kor hasretlere,
Ne sen sor halimi,ne ben söyleyim.
Bir yangından kalan,külüm geriye,
Ne sen sor halimi ne ben söyleyim.

Bir yar buldum derken kaybettim seni,

Neden gönül senin bunca kederin,
Ne sevinci bildin,ne gülmesini.
Beni düşürdüğün bitmez gurbette,
Ne durmayı bildin ne gelmesini.

Verdiğin ikrarda durmadın şaşkın,

Doğmak da ölmekte var bu dünyada
Yaşadığım şu dem ne güzel demdir
Dağ taş börtü böcek bir resim gibi
Var olduğum şu dem ne şirin demdir

Var git yoluna be yezit
Ne sözün ne özün belli
Ben senden almam icazet
Ne eyrin ne düzün belli

Allah, peygamber, din dersin