Çekirdek Kadrosu Şiiri - Alper Tunga 3

dostlarım;
yancı Hasan;
kendisine devletin verdiği burs ve ya krediyi
babasının el koyduğuna iddia etti
ben okuldan sonra ek iş yapıyordum.

her şeye rağmen
yalan olduğunu bilmeme rağmen.
ondan desteğimi esirgemedim.

onun bir platonik aşkı vardı
bahsettiğim zorba tayfa o kıza
kötü davrandı, kız üzüldü...
Hasan dahi sessiz kaldı

Hasan için onlara bir kez daha
haddini bildirdim, öğrenci evlerine gittim
her akşamın sabahı olmaz!
aklınızı başınıza alın!.
oraya tek başıma gitmem
onların aklını başlarından aldı

dersler çok uzun ve sıkıcı ben sözelci değildim
derslerde genelde resim çiziyordum

Hasan;
tamam anladık!
sen süper insansın
resimde çiziyorsun

şiir yazsam birine göstersem
virüs Emre;
şair de olamazsın!
şiir de yazmayıver bir zahmet!

saz çalsam türkü söylesem
Devrimci Erhan
''rockçı'' takliti yapma! :)
tamam anladık!
sazda çalıyorsun!

bu adamlara o kadar çok iyilik yaptım ki
sonuçları hep bu cümleler oldu

hepsiyle o kadar çok anım var ki
onlara o kadar çok yardım ettim ki
giderlerken dönüp bakmadılar hiçbiri
renklerim çok ağır geldi
onların kapasitesi bunu tanımlayamadı.

yan binada müzik fakültesi vardı
orada bir kaç kişiyle tanıştım

bu seferde;
şimdi de oradaki insanları kandırmaya gitti
keman çalacakmış, iyice kafayı yedi

Tanrım!
artık her şey onlar tarafından;
sadece inkar edilerek!
yok ediliyordu

sadece inkar!

kendime kızıyorum!
çünkü; artık bende kendimi inkar etmeye
kendime has özellikleri sorgulamaya başlamıştım.

tamamen içerden içerden yok oluyordum.
şiir yazmadım, saz çalmadım.
keman konusu biraz devam etmişti

onlar beni kendileri gibi renksiz biri yaptı
ve ruhsuz biri olmuştum, hissetmiyordum.

ama oraya gidip geliyordum...
sevilmedim, ilgi gösterildim.
o ilgi yüzünden düşmanlıklar kazandım.
altı boş bir ilgiydi
bir balon gibi söndü.

çok boş bir hikaye gibi gelebilir
bu benim için bir yok oluş hikayesi
kendimi var etmem, çok uzun sürdü
yani; kendimi kabul etmem
onların bahsettiği kişi olmadığım
gerçeğini kabul etmem