Cebimde Kalan Kış Şiiri - Hikmet Nazlı

Kızılay kalabalığında
Atkının ucuna ilişmiş kışla yürüdün.
Bir simit buğusu geçti aramızdan
Ellerin hâlâ cebimde üşüyor.

Ayrancı akşamı
Camlarda şekillenen sarı bir yalnızlık.
Çay soğudu masada;
Sen gözlerimi susturmaya çalıştın.

Kuğulu Park kıyısında
Suya eğilmiş kavakları izledik.
Matlaşmış bir kuğu geçti sessizce
O sıra sıyrıldım beyaz rüyalardan.

Eski minibüs ışıklarıyla akıyordu
Bahçelievler gecesi.
Çılgın saçlarına sinen yağmur kokusu
Uzun süre inmedi kalbimin direğinden.

Ulus’ta kahverengi bir akşamüstü,
Vitrinlere vuran solgun güneş;
Eski bir fotoğrafa ışınladı yüzünü.
Bakınca sevda uykularım ağırlaştı.

Konuşmuyordun.
Biriciğimdin.
Tunalı Hilmi Caddesi boyunca
Dalgınlaşarak yürüdük bir süre.
Bir şeyler kırılıyordu belleğimin vadilerinde.
Sert ayaz değil de en çok—
O sessizlik titretiyordu beni.

Ellerin
Eldivenlerdeydi sonra.