Yaşadığım memleketi ikiye ayrılmış,
Hazin ve isyan eder görmekteyim her gün
Başı ezilmiş yıldızım sahibinden yılmış,
Bu şehrin yıldızı korkuyla açıyor gülün...
Göçe zorlamıyorlar oluklarda insanı,
Yaşamdan usanmak, yasamın en bedbaht yanı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta