Çarmıhta suskunluk Şiiri - Yorumlar

Beni İsa gibi çarmığa gerdiler,

Ellerimden değil, kalbimden çivilediler.
Göğe baktım, sustum…
Çünkü en çok sevenler taş attı yüzüme.
Sırtımda görünmez kırbaç izleri,
Dilimde affın ağır duası.
Bağırmadım;
Çünkü acı bağırınca hafiflemezdi.
Dost sandıklarım kalabalıkta kayboldu,
Adımı fısıldayan rüzgâr bile yabancı.
Bir tepenin yalnızlığında
Kendi gölgeme sığındım.
Beni İsa gibi çarmığa gerdiler,
Ama bilmediler—
Her çivi bir sabrı büyütür,
Her yara bir dirilişe yürür.
Ve bir gün,
Göğsümdeki karanlık yarılırken,
Onlar utançla başını eğer,