Demir dövüldü önce, ateşle kutsandı toprak,
Buhar yükseldi bacalardan, gökyüzünü yırtarak.
Gürültüyle uyandı şehir,
Eski dünya sessizce çekildi sahneden.
Toprağın efendileri yerini makinelere bıraktı,
Fabrika kapılarında yeni bir insan doğdu:
Elleri nasırlı, bakışları yorgun,
Zamanı saat kulelerine kelepçeli işçi sınıfı.
Bir yanda yükselen gökdelenler, sermayenin gücü,
Diğer yanda tezgâh başında harcanan ömürler.
Üretim bandında bölündü insanlık,
Sınıflar çizildi görünmez tebeşirlerle:Yönetenler ve üretenler.
Makineler döndükçe büyüdü aradaki uçurum,
Ne hece yetti bu ritmi anlatmaya ne kafiye.
Sanayi, modern dünyanın hem tahtı oldu,
Hem de omzunda taşıdığı en ağır yükü.
Özcan İşler
Kayıt Tarihi : 26.09.2026 19:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!