Sessizce silindi izleri.
Kapının eşiğinde bıraktı sesimin gölgesini.
Ben ki gidenlerin ardından hep eksilen tarafım,
Bir odanın tam ortasında, kendi içime düşerek çoğalırım.
Kime dokunsa elim, bir vedaya dönüşür zaman.
Rüzgâr bile kendi evini ararken,
Benim çatımda kırılır benden çalınan her can.
Göğsümde taşıdığım o eski, unutulmuş ağrı;
Ne zaman bir gülü koklasam, dikenine yenilir.
Herkes kendi hikâyesine bir isim ararken,
Benim hikâyem sadece susarak bilinir.
Bir hüznü diğerine ilikleyip duruyorum kaç zamandır,
Ne içimdeki kuyu dolar,
Ne de gözlerimin kuraklığına bir damla yağmur yağar.
Dindi avucumdaki rüzgâr.
Bir avuç kül bırakarak hüsnüzanlarıma.
Oysa ben ne çok biriktirmiştim baharları,
Hiç gelmeyecek o sonbaharın hatrına.
Kimin gölgesine sığınsam, güneşi benden esirgedi.
Kime niyet edip açtıysam avuçlarımı,
Kendi kimsesizliğimi döküp kapattım ellerimi.
Şimdi hangi aynaya baksam,
Yüzümde bir yabancının sessiz kırgınlığı.
Kendi evimden sürgün edilmiş bir çocuk gibi,
Topluyorum sokaklardan üzerime devrilen yalnızlığı.
Belki de gidenler değil,
Gidenlerin arkasından hep aynı yerde duranlar yorulur.
Ve bir gün dünya sustuğunda,
Benim bu kimsesiz ağrım,
Belki bir şiirin tam ortasında kendine yer bulur.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!