Çanakkale Kıyamı Şiiri - Seyran Özcan

Çanakkale geçilmez! Unutulur mu o gün!
Yedi düvele karşı, kanla basıldı mühür
*
Dar boğazın suları, üstünde çelik devler
Yalın ayak bir millet, zafer türküsü söyler
*
Ölmeyi emreden o, çelik mavi bir sesle
Geçitleri durdurdu, Mehmetler son nefesle
*
Kimi su taşır elde, kimi sırtında toplar
Anaların dilinde, kuzulara dualar
*
Kollar bacaklar kayıp, kimse kimseyi görmez
Hastanelerde yer yok, tabipler cevap vermez
*
Kızlar saçların örüp, sargı yapmış yaraya,
Vatan sevdasıdır bu, dünya girmez araya
*
Göğsü imanla dolu, alnı nurlu on beşlik
Dağlar gibi heybetli, nasıl kutlu bu gençlik
*
Mekteb-i Sultaniler, bıyıklar terlememiş
Vatan millet uğruna, şehitlik andı içmiş
*
Elli yedinci alay, hiç dönmedi evine
Düğüne gider gibi, kuşandılar sefere
*
Anafartalar şahit, Arıburnu kan gölü
Vatanın her karışı, şehit kanıyla sulu
*
Bedir’in aslanları, sanki geri gelmişti
Melekler gökten inip, Mehmet’e el vermişti
*
Çanakkale geçilmez, unutulmaz büsbütün
Cümle mahlûkat o gün, kıyamdaydı topyekûn
*
Bak ey Akif’in nesli, bak ki şu asil kana
Bu vatan miras değil, bil ki emanet sana
*
Korkma! diyor İstiklal, bak Atana ve uyan
Sensin bu topraklarda, İstikbale can olan
*
Mürekkebimiz kandır, kâğıdımız bu toprak
Ebediyen kalacak, göklerde o al bayrak