Çanakkale şehit yurdu ana ocağı
Gökte maneviyat yerde rahmetin
Akıyor süngülerden bak al kırmızı
Ecdadın toprağından öpüyor neslin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ne dense yetim kalır sözcükler bu muhteşemliği yazmaya
her daim sevgi saygı ve minnetle anılıyorlar
Teşekkürler şair
.
.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta