Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
tesekkurler mehmet coban
benimle ayni hisleri paylastigin icin...
line diline gozune saglik...
sevgiyee...
Harika tesbitler. Tebriklerimle..
Doğa kendi haliinde kanunu gereği bütün hareketlerini gerçekleştiriyor. Onu anlamlandıran insan, aslında kendi içindeki anlamlarını doğayla sembolleştiriyor.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta