Ana içeriğe atla

Cahil Adam Kimdir Şiiri - Melik Köroğlu

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Melik Köroğlu
159

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Cahil Adam Kimdir

Cahil Adam Kimdir

İnsan bilmediğiyle değil, bilmediğini bilmediğiyle küçülür.

Bir insan düşün…

Kendini dünyanın merkezinde sanan,
Attığı her adımı büyük bir zafer,
Söylediği her sözü tartışılmaz bir gerçek,
Varlığını ise başlı başına bir mucize zanneden…

Ne tuhaf bir yaratılıştır bu!

Bir şey bilmez,
Ama her şey hakkında hüküm verir.
Bir kitap açmamıştır belki,
Ama bütün kütüphaneleri yutmuş gibi konuşur.
Hayatın kapısından henüz içeri girmemiştir,
Fakat herkese hayatın nasıl yaşanacağını öğretir.

Bilgisi bir damla değildir,
Ama kendisini okyanus sanır.
Aklı bir kıvılcım bile yakamaz,
Ama karanlıkta herkese ışık tuttuğuna inanır.

En acısı da şudur:
Bilmediğini bilmez,
Bilmediğini öğrenmeye ihtiyaç duymaz,
Çünkü kendi gözünde zaten kusursuzdur.

Cehaletini bir utanç olarak değil,
Göğsünde taşıdığı bir madalya gibi sergiler.
Aptallığını saklamak yerine onunla övünür,
Kibirini karakter,
Kabalığını cesaret,
Bilgisizliğini ise özgüven zanneder.

Oysa insanın en büyük felaketi,
Bilmemesi değildir;
Bilmediği hâlde bildiğini iddia etmesidir.

Çünkü bilmeyen insan öğrenebilir,
Yanıldığını kabul eden insan gelişebilir,
Eksikliğini gören insan tamamlanabilir.
Ama kendisini kusursuz sanan bir akla
Hangi gerçeği anlatabilirsiniz?

Hangi sözü ulaştırabilirsiniz
Kendi sesinden başka hiçbir sesi duymayan bir kulağa?

Hangi tohumu ekebilirsiniz
Kendisini zaten orman sanan çorak bir toprağa?

Bakarsın, küçücük bir bilgi kırıntısıyla
Kendisini çağının en büyük düşünürü ilan etmiş.
İki kelime öğrenmiş,
Üç kelimeyi yanlış kullanmış,
Dört insanı susturmuş,
Sonra da kendisini dünyanın en bilge insanı sanmış.

Konuşurken dağları devirir,
Ama düşünürken bir karıncanın gölgesine takılır.
Her konuda fikri vardır,
Fakat hiçbir konuda derinliği yoktur.

Sığ bir kuyunun dibinde durup
Gökyüzünün kendisinden ibaret olduğunu zanneder.

Kendi dar dünyasını evren sanır,
Kendi sınırlı aklını ölçü kabul eder,
Kendi yanlışlarını doğruların üzerine çıkarır.

Ona göre herkes eksiktir,
Herkes yanlıştır,
Herkes cahildir;
Bir tek kendisi tamdır,
Bir tek kendisi doğrudur,
Bir tek kendisi akıllıdır.

Ne büyük bir yanılgı!
Ne acınası bir ruh hâli!

İnsan kendisini bu kadar büyütürken
Aslında ne kadar küçüldüğünü fark edemez.

Çünkü kibir,
İnsanın gözlerine çekilmiş görünmez bir perdedir.
Kendi kusurlarını örter,
Başkalarının kusurlarını büyütür.
Kendi yanlışlarına mazeret bulur,
Başkalarının doğrularında bile hata arar.

Kendisine gösterilen eleştiriyi hakaret sayar,
Uyarıyı düşmanlık,
Gerçeği ise saldırı kabul eder.

Çünkü onun için haklı olmak,
Gerçeği bulmaktan daha önemlidir.
Üstün görünmek,
İnsan olmaktan daha değerlidir.
Alkışlanmak,
Anlaşılmaktan daha kıymetlidir.

O, gerçeğin peşinde değildir;
Kendi egosuna hizmet edecek cümlelerin peşindedir.

Kendini ne sanıyorsun ey insan?

Bir gün toprağın altına girecek bedeninle
Bugün hangi dağın zirvesine yerleşiyorsun?

Senden önce kaç hükümdar geldi geçti,
Kaç bilge yaşadı,
Kaç güçlü insan kendi gücünün esiri oldu?

Zaman, hepsinin tahtını devirdi.
Tarih, nice kendini vazgeçilmez sanan insanı
Bir satıra, bir isme, bazen de unutulmuş bir gölgeye dönüştürdü.

Sen hangi ayrıcalığınla ölümsüzsün?
Hangi bilginle bütün hakikatleri çözmüşsün?
Hangi aklınla insanlığın son sözü olmuşsun?

Biraz mütevazı olmayı öğren!

Çünkü insanın büyüklüğü,
Başkalarını küçültmesiyle ölçülmez.
Sesinin yüksekliğiyle değil,
Düşüncesinin derinliğiyle anlaşılır.
Her soruya cevap vermesiyle değil,
Bilmediği sorular karşısında susabilmesiyle belli olur.

Gerçekten bilen insan,
Bilgisinin sınırlarını da bilir.
Gerçekten akıllı insan,
Yanılabileceğini kabul eder.
Gerçekten olgun insan,
Kendisine hayranlık duymaktan önce
Kendisini sorgulamayı öğrenir.

Ama sen…

Sen kendine hayran olmaktan
Kendini tanımaya vakit bulamamışsın.

Aynaya her baktığında yüzünü görmüş,
Ama ruhundaki çirkinlikleri fark edememişsin.

Kendini önemli sanmışsın,
Oysa önem verdiğin tek şey
Kendi önemine başkalarını inandırmak olmuş.

İnsanların seni dinlemesini istemişsin,
Ama sen kimseyi dinlememişsin.

Herkesin sana saygı göstermesini beklemişsin,
Ama sen saygının ne olduğunu öğrenmemişsin.

Herkesin seni anlamasını istemişsin,
Ama bir insanı anlamak için
Kendi egonu bir anlığına bile susturamamışsın.

Unutma!

Cehaletin en tehlikeli hâli,
İnsanın kendisini âlim zannetmesidir.

Aptallığın en acı hâli,
İnsanın kendi aptallığına hayranlık duymasıdır.

Kibrin en zavallı hâli,
İnsanın kendisini yüceltmek için
Başkalarını aşağıya çekmeye çalışmasıdır.

Ve bir insanın en büyük yenilgisi,
Hayat boyunca kendisini kazanmış zannederek
Kendi eksikliklerinin içinde kaybolmasıdır.

Sen kendini dev aynalarında görmeye devam et;
Belki de o aynalar sana gerçeği göstermiyordur.

Sen kendini alkışlamaya devam et;
Belki de etrafındaki sessizlik,
Hayranlıktan değil, bıkkınlıktandır.

Sen herkese ders vermeye devam et;
Belki de hayatın sana öğretmeye çalıştığı
En basit dersi hâlâ anlayamamışsındır.

Çünkü insanın değeri,
Kendisini ne kadar büyük gördüğüyle değil,
Başkalarına ne kadar insan gibi davrandığıyla ölçülür.

Bir gün anlayacaksın belki…

Dünyanın senin etrafında dönmediğini,
Herkesin senin düşüncelerine muhtaç olmadığını,
Her susanın bilgisiz,
Her itiraz edenin düşmanın olmadığını…

Belki o gün,
Kendi sesinin gürültüsünden kurtulup
İlk defa başkasının sözünü duyacaksın.

Belki ilk defa,
Bir şey bilmediğini kabul edeceksin.

İşte o an başlayacak gerçek büyüklüğün.

Çünkü insan,
Kendisini her şeyin üstünde gördüğü zaman değil,
Kendi eksikliklerinin farkına vardığı zaman büyür.

Kibir insanı yükseltmez,
Yalnızca düştüğünde yere daha sert çarptırır.

Cehalet insana taç takmaz,
Sadece başındaki görünmez karanlığı büyütür.

Ve unutma ey kendisini dünyanın en akıllısı sanan insan:

**Bilmediğin hâlde bildiğini sanmak,
Bir eksiklikten çok daha büyük bir felakettir.**

Çünkü cahil olduğunu bilen insanın önünde
Öğrenebileceği koca bir dünya vardır.

Ama kendisini her şeyi bilen sanan insanın
Öğrenmeye kapattığı kapının ardında
Ne yeni bir düşünce vardır
Ne de gerçek bir aydınlık…

Sadece kendi sesine hayran,
Kendi gölgesine âşık,
Kendi cehaletinin tahtında oturan
Küçük bir insanın
Kocaman egosu vardır.

Ve hayatın en acı ironisi şudur:

Kendisini vazgeçilmez sananların çoğu,
Yokluklarında dünyanın bir an bile durmadığını
En son öğrenenlerdir.

Melik Köroğlu (Salihi)
Şair ve yazar


Melik Köroğlu
Kayıt Tarihi : 22.11.2026 19:45:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Cahil, adam, kimdir

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!