Güzel dostun adı; Bahadır Dursun,
Eşine pervane O; Döne Dursun,
İçten sıcaklığı yüzüne vursun,
Böyle güzel insan, gör Kırşehir’de!
Ramazan Abimiz incitmez bir can,
Atmak istesen de inmez sırtından,
Alıştığı yerde duruyor kambur.
Öyle zor ki öyle kurtulmak ondan,
Sıkıntısın sana veriyor kambur.
O tilkidir sen de kürkçü dükkânı,
Issız bir köşede rastladım ona,
Seslendim, seslendim bakmadı bana,
Halini görünce üzüldüm buna,
Kimseye diyecek yoktu bir sözü.
Baktığımda sanki kırık kanadı,
Sahte gülümseme, yalan ve riya,
Toplumda en büyük kanayan yara!
Sözde herkes iyi, çalışkan güya,
Böyle insanları mum yakıp ara!
Bana dokunmayan yaşasın bin yıl,
Yüce Allah kapananın yerine,
Açıyor kapılar çıkıyor bine,
İnsanoğlu anlamıyor bak yine,
İyiyse kendinden kötüyse bizden!
Nefesim daraldı boğuluyorum,
Derdimi kimseye diyemez oldum!
Hayattan her daim soğuluyorum*,
Bir lokma ekmeği yiyemez oldum!
Söz verdim kendime, bir karar aldım,
Kimsenin işine karışmam artık!
Ne güzel kendimle baş başa kaldım,
Hayatla boş yere vuruşmam artık!
Sabırla beklerim işin sonunu,
Bir kara sevdaya düşünce gönlün,
Solar bahçendeki açan her gülün,
Karanlığa döner yaşadığın gün,
Gözyaşın sel olur akar, ağlarsın!
Vermez isen eğer işi ehline,
Bir nalına bir mıhına vuruyor!
Bir tek o biliyor o haklı yine,
Yıllar öncesine gidip duruyor!
Elimden geleni yaparım fakat
Kendi düşen ağlasa da karışmam!
Kimse ders almıyor gayette rahat,
Boşa kara bağlasa da karışmam!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!