Kimin Hayatını Yaşıyoruz

Bize bir hayat emanet ettiler
adına yaşamak dediler
Sorduk mu hiç
Bu ömür kimin,
kimin ömrünü omuzluyoruz
kimin ömrünü yaşıyoruz

Her hâlime revan olmuş
ne zaman yüklendiğimi hatırlamadığım
bir ömür taşıyorum sırtımda.
Kimin verdiğini bilmediğim isimler,
kimin çizdiğini hatırlamadığım sınırlar,
başkalarının dilinden ödünç alınmış
sığ metaforlar…

Bir ömürdür
ne anlatabiliyorum...
Ne yaşayabiliyorum.

Kendimden kendime uzanan
o uzun yolu
hangi kelimeyle anlatabilirim?

Ucu bucağı görünmeyen bir çölde
su aramadım.
Gecenin en karanlık anında
ışığa bakmadım.
Buz dağlarına kalbim değse de,
Ekvator sıcağı içime düşse de,
düşlerim aynı kaldı.

Herkesin birbirine benzeyerek
kendi yüzünü kaybettiği,
dönen bir dünyada
geçip gider mi bir ömür...

Al sana bir isim, “yaşa” dediler,
nasıl yaşayacağını öğretmediler.
Bir düzen kurdular önüme,
içinde kendime rastlamadım.
Adına özgürlük dediler,
başka başka duvarlar ördüler.

Bize verilen hayatı yaşamak kolaydı belki;
zor olan,
kendi hayatımızı
bize verilenden söküp çıkarmaktı.

Bir ırmak gibi tatlı sulardan
denizin acısına karışarak
sonsuz deryalara
akıp gittik işte..