sende gömüldüm ben sensizliğe
yalnızlığımı gülümseyen gözlerin yıkadı benim
nefesin sessizliğim oldu
dokunuşunda mumyalandım sonsuzluğa
ölüm buysa eğer
milyarlarca “ben” yaşadığını zanneder boşuna...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Çok teşekkür ediyorum Alaaddin Bey.
ahretlik kaderdir bu tebriklerle usta
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta