Bütün Yalanların Şiiri - Kasım Kobakçı

Meydanda dikilerek, ayakta dururken,
Kafede çay içerek, yolları tararken,
Vakitler hızla geçti, karanlık basınca,
Bütün yalanların, ortalıkta patladı.
*
Havalı sözcüklerin, dilinde coşarken,
Etraftaki dostlara, yüksekten atarken,
Fiyakan çizilerek, gerçeği göründü,
Komikçe çuvallayıp, tozlarda süründün.
*
Kocaman laflarının, aslı hiç çıkmazken,
Mahalleye toplanıp, bizleri anarken,
Vitrinde duran camlar, yansıtıp güldürdü,
Boşuna çabalayıp, adi roller yapma.
*
Havalar soğuyarak, dondurup sarsarken,
Göklerden düşen karlar, yolları gömerken,
Sözde varıyordun ya, sıcacık yerlere,
Yazıklar olsun artık, maskeler yırtılsın.
*
Kandırma taktiklerin, işlemez inceden,
Zavallı bahaneler, uydurma derinden,
Sokak kedisi bile, hallere gülerken,
Büyük zortlamaların, tarihe geçerken.
*
Dostları uyutarak, zirveye kuruldun,
Sahte cıvıltılarla, yüce dağ kurmuştun,
Balonun çabuk söndü, iğneye batınca,
Rezil rüsva olarak, mermere serildin.
*
Kahvenin masasında, saatler oturdum,
Tabaklar boşalırken, içime dert oldu,
Garsonlar merhametle, durumu izlerken,
Böylesi sahtekarlık, dillere nam saldı.
*
Çantamı toparlayıp, köşeden yürüdüm,
Arkamı dönerekten, uzağa kaçıştım,
Attığın palavrayı, masaya fırlattım,
Sokaklar boyu inan, kahkaha patlattım.