Burak Duru Şiirleri - Şair Burak Duru

Güç oldu kopuşum bugün Avrupa’dan
Kimler bu trafiği kilitleyip kapatan
Şükür ki veriyor sabrını Yaratan
Ah İstanbul, of İstanbul, öf İstanbul

Burak Duru der ki ben Divane’yim

Dünya kadar yer var burda canım
Neden duruyosun dibimde
Metrekare başına oksijen düzeyi
Var biliyo musun bilimde

Gölgem bile bana müsaade ediyor

Serin sular doldurdum gönlümden
Hem sana hem bana, içelim diye
Hazırladım en süslü, renkli, kristal bardakları
Bismillah deyip, içecekken kana kana
Yine bir iş, yine bir dert, yine bir engel
Kursağımda kaldı

Hazan mevsimi girdi işte
Çöküverdi üzerime ağırlığı
Daldı gitti gözlerim ufukta
Bakakaldım beklediğim yolda
Sen gelmedin

Ne olacağını biliyorsan
Onu çağırmış oluyor musun
Malumun ilamı mıdır bu

Diyemiyorum kimseye
Çözülüyor her şey kafamda

Ne bundan öncesi, ne bundan sonrası
Kalbime taş gibi oturdu ayrılığının acısı
Tatmaz olaydım, öyle sogukmuş ki sızısı
Bugün; sensizliği, yalnızlığı gördüm annem

Yüzümdeki sakalıma bakıp, sanmayasın büyüdüm

O kadar ses var, duymuyor kimse kimseyi
Ne yanındaki, ne de içindeki sesi
Sözlerini bilmediğim şarkılar ardına bağlandım, gittim
Bulamıyorum, kaybettiğim kendimi

Nice gözyaşları gördüm, eğlenip mutlu görünen

Çektiğim ıstırabın yok mudur bir sonu
Dışımda mor sümbüller, içimde dallarım kuru
Yana yana közlendim ben, durmam artık
Feryadımı yok duyan, yok bir yudum suyu

Öldüm dedikçe bir nefes daha çekiyorum

Ara ara geçiyorum o sokaktan
Seni düşünüyorum o zamanları
Gülüyordun yanıma geldiğinde
Hep o güzellikte kokuyordun

Bir paketin içine koy sen beni

Belki biraz yorgunluğun var hayata karşı
İnsanlar yoruyordur belki de
Her yeni gün ve yeni başlangıçlar
Artık şans vermelisin kendine

Sayılardan ibaret değil ki ömür