Aynama yalnızlığın amatörce çizilmiş resmi.
Ve gözümde sevginin her geçen gün biraz daha yalnızlığa çalan anlamı... Tüm duygularım konuşmama izin vermeyen o gözlerine odak.
Kalbimin en güzel köşesini yalnızlık kiralamış. Düşüncelerim karma karışık... Neredeyim bilmiyorum, aklımda senden bir kare fotoğraf, gözlerim karanlık, dizlerim tutmuyor, yüreğim parça parça...
Bahanelerimin arkasına siper olmuş cesareti firari gecelerde ararken, saçlarım meydan okurcasına rüzgârı kırbaçlarken ve ciğerlerimi parçalarcasına, yüzümü aşındırırcasına ağlarken bul beni.
Gözlerim seni ararken bul beni ararken...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta