Bu Son Devirlerde Şiiri - Kasım Kobakçı

Yalnızlaşmış insan, bu son devirlerde,
Gelişen ağlarla, sanal şehirlerde,
Kayboldu bireyler, kirli nehirlerde,
Ulaştılar, yirmi birinci yüzyıla.
*
Makine sesidir, duyulan tek avaz,
İnsanlık diline, düşmüş bir itiraz,
Geçmiş zamanlardan, kalmamış hiçbir haz,
Adım attık, yirmi birinci yüzyıla.
*
Ekranlara tutsak, oldu bütün insan,
Gerçeklik uzakta, yozlaştı hep vicdan,
Sadece rakamdır, akıp giden zaman,
Sürgün olduk, yirmi birinci yüzyıla.
*
Soğudu yuvalar, ısıtmıyor güneş,
Kalmadı dünyada, ne sırdaş ne de eş,
Dünyanın bağrında, oldu her yan ateş,
Esir düştük, yirmi birinci yüzyıla.
*
Kurdu makineler, demirden bir tuzak,
Özgürlük sözcüğü, artık koca yasak,
Bu koca girdabı, uyan insan bırak,
Akıp gittik, yirmi birinci yüzyıla.
*
Ekran dünyasında, orda boğulduk biz,
Karanlık mecrada, kalmadı hiçbir iz,
Silindi cismimiz, kaldık hep kimsesiz,
Tutsak olduk, yirmi birinci yüzyıla.
*
Sahipsiz mekanlar, içinde bu hayat,
Sanal dünyaların, her biri çok bayat,
Boşa geçen zaman, kalbimde bir feryat,
Bakıp durduk, yirmi birinci yüzyıla.
*
Şehir sokakları, bitmiyor hiç keder,
Çaresiz insanı, yorduğu da yeter,
Umutsuz yarınlar, sonsuza dek gider,
Tekamülle, yirmi birinci yüzyıla.
*
Sahte gülüşlerle, bizi avlayanlar,
Gerçeklik hissini, söküp dağlayanlar,
Sistemin ucunda, köle bağlayanlar,
Boyun eğdik, yirmi birinci yüzyıla.