Narsist Şiiri - Şerif Mengütemür

Ecele dek karnı haram yutarak
Davul gibi şişiyordu bu narsist.
Cami görse köpekliği tutarak
Duvarına işiyordu bu narsist.

"Susuza su içsem yarıyor" derdi,
Açın karşısında aşını yerdi.
Kazmasız, küreksiz nihayet erdi;
Mezarını eşiyordu bu narsist.

Çalmayı kendine mübahtır sayıp,
Ne utanmak âdetiydi ne ayıp.
Okeyden başını kaldıramayıp
Kahvede taş döşüyordu bu narsist.

Ne dul ne öksüze garezi bitti,
Elinin tersiyle yetimi itti.
Âhirete bu dünyadan ham gitti;
Ne yanıp ne pişiyordu bu narsist.

Dalkavuğu gözlerinden sakınır,
Sarayında padişahlık takınır.
Ne yaz sıcağında terden yakınır
Ne kış günü üşüyordu bu narsist.

Şerif, aşağılık hep üstten baktı;
Halbuki alçaktan daha alçaktı.
Ne alnı açıktı ne yüzü aktı;
Yükseldikçe düşüyordu bu narsist.

12 Ağustos 2025
İzmir