Bu Bir Zeynep Meselesi

Sadece hayal değil bu
Uçsuz bucaksız bir düş.
İçimi ısıtan bir yuva
Özlem değil bu
Bu bir Zeynep meselesi.

Adını andığımda
Rüzgârın yönü değişiyor sanki,
Bir sokak lambası titriyor gecede
Ve kalbim,
Yolunu ezbere bilen bir yolcu gibi
Hep sana dönüyor.

Bu beklemek değil yalnızca,
Bir ömrün kapısını aralamak gibi.
Her sabahın içinde biraz sen,
Her gecenin koynunda
Bir parça gülüşün var.

Anlatması zor belki,
Ama susması daha zor:
Çünkü bazı isimler
Sadece söylenmez,
Yaşanır.

Ve bazı insanlar
Tesadüf değildir hayatta
Bazıları kaderin
İsmini fısıldadığı cevaptır.

Benimki de öyle işte;
Ne bir düş, ne bir heves…
Kalbimin en sade cümlesi:
Bu bir Zeynep meselesi.

Bir akşam üstü gibi geldi hayatıma,
Ne gürültü yaptı ne fırtına.
Ama o andan sonra
Gökyüzünün rengi değişti sanki,
Şehir başka bir şehir oldu.

Yürüdüğüm sokaklar bile
Adını biliyor artık.
Bir bankta otursam
Yanıma senin hayalin geliyor,
Sessizce.

Bilmiyorum bu aşk mı,
Yoksa daha derin bir şey mi.
Ama bildiğim bir şey var:
Kalbim seni tanıdığından beri
Dünya biraz daha yaşanır hale geldi.

Ve bir gün
Bir kapı açılacak belki,
Bir çay demlenecek mutfakta,
Pencereden gün batımı sızacak içeri.

İşte o an anlayacağım
Bunca zaman kalbimde büyüttüğüm şey
Boşuna değilmiş.

Çünkü bazı hikâyeler
Bir isimle başlar,
Bir ömürle devam eder.

Benim hikâyem de
Sessizce aynı cümleyi fısıldıyor:

Bu…
Hâlâ
Bir Zeynep meselesi.