öksüz bir elvedanın en acınası yerindeyim şimdi,
dönüşü yok artık bu sensiz gözyaşlarının,
oysa sen giderken bile,
durmuyordu haykırışlarım içimde,
sen bir insanın yüreğine bakmayı öğrenebilseydi şayet.
o zaman anlardın bendeki bu büyük sevdanın ne denli acılarına merhem olacağını,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta