Boşluk Şiiri - Hasan Yılmaz 3

Bir adın vardı ya, kalabalıkta,
Kimsenin anmayı bilmediği ad.
Gözündeki nemi saklamaya,
Bir yudum çay bile olurdu imdat.

Dinmez hiç içimde kopan fırtına,
Kırgınlık dediğin keskin bir bıçak.
Kanatmaz, dokunur canın ardına,
Uyuşturur, her yer buz tutar ancak.

Anlatmaya bile mecalin kalmaz,
Kurur gider sözler dilin ucunda.
Haklı olmak artık yaranı sarmaz,
Dinse dersin, içimdeki sızımda.

Her masalın sonu aynıdır zaten,
Işıklar sönünce perdeler iner.
Herkes çekip gidince çevrenden,
İnsan karanlıkla baş başa kalır.

Ne kapı çalar, ne bir ses gelir,
Duvarları üstüne yürür gecenin.
Kendi gölgen bile sana yük gelir,
Ağırlığında çöker yorgun bedenin.

Yitirmiş umudunu gözün, feri sönük
İçinde bir çocuk hep boynu bükük.
Ömür denen bu zoraki yolculuk,
Şimdi omuzda taşınan en ağır yük.

Sustukça büyüyen bir çığdı için,
Kimse duymaz ama yankısı derin.
Yoruldun sormaktan hep "neden, niçin",
Cevapsız kalmaktır senin kaderin.

Artık ne bir beklenti, ne de sitem,
Kendi kabuğuna çekildin sessiz.
Unutulmak belki en büyük erdem,
Kalabalık içinde yalnız ve kimsesiz.
2026