duydun mu bu iç ürperten çığlığı
zavallı bir çocuk ağlıyordu
gördün mü hep çekegeldiğimiz bu yarayı
orda, burda.... hep içimizde kanıyordu
sorma bana, neden deme
nedeni insandaki kahrolası ene
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Malesef dağılan yuvalrda yavrular daha çok acı çekiyor.
Şiir hüzünlü
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta