Boş Kelamlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Değer verilmez o boş kelamlara,
Umut bağlanmaz yılkı adamlara,
Yanıt bulunmaz sırlı selamlara.
*
Şehirler düşmüş kanlı bir savaşa,
Gözyaşı sızmaz bağrı kara taşa,
Yetkili gelmez asla en ön başa.
*
Kıyım var derler o uzak yerlerde,
Bakıp ağlarlar şu kara göklerde,
Kulak tıkarlar karanlık sislerde.
*
Toplum izlerken acı dolu bakar,
Zalim olanlar masum canı yakar,
Boşa söylenen sözler evi yıkar.
*
Nutuk atarlar boşa akan kana,
Kimse acımaz toprak olan cana,
Hepsi dağılmış ayrı ayrı yana.
*
Sözüm ona pek düşünürler bizi,
Tarih silecek bu karanlık izi,
Kanla yoğruldu yazdığım her dizi.
*
Suskun kilitli mühürlü dudaklar,
Yıkım içinde virane sokaklar,
Bize konuldu en ağır yasaklar.
*
Çözüm getirmez o bağlanmış eller,
Koruma olmaz bu çekilen teller,
Yıkıp geçiyor kan akan bu seller.
*
Her gün önümde masum can gidiyor,
Verilen sözler anında bitiyor,
İnsan umudu hemen de yitiyor.
*
Yetki sahibi olanlar susarlar,
Korku içinde köşeye pusarlar,
Yalnızca kin ve de öfke kusarlar.
*
Çıkıp duyulmaz mazlumun gür sesi,
Tükenip gitti sabrın son nefesi,
Kırılmak bilmez bu zulmün kafesi.
*
Fayda sağlamaz o süslü yalanlar,
Acı içinde ortada kalanlar,
Hiç bitmedi yurdu saran talanlar.
*
Bebekler ölse annesi çok ağlar,
Yıkılır gider dertten yüce dağlar,
Çözüm gelmeden geçip gider çağlar.
*
Kökten kurudu meyvesiz ağaçlar,
Düştü başlardan pırıltılı taçlar,
Ekmek bekliyor evsiz kalan açlar.
*
Dinmek de bilmez yetimin gözyaşı,
Bulunmaz onun hiç değer yoldaşı,
Kalmadı onun dertsiz bir sırdaşı.
*
Açmadan soldu bağındaki güller,
Savruldu rüzgarlarda tüm o küller,
Sustu şakıyan tüm tatlı bülbüller.
*
Boşadır bizim bütün feryadımız,
Yanıp da bitti kor olan bağrımız,
Duyulmaz asla yükselen çağrımız.
*
Yetkili olan meydanlardan kaçar,
Millete yalnız boşa vaat saçar,
Bu dertler ancak büyük yara açar.