Biyan Şiiri - Müntehir Uyar

Müntehir Uyar
49

ŞİİR


6

TAKİPÇİ

Biyan

Vardırdın bugün meyanın en derindeki köküne
Sen de Dicle'de yıkanmış Dicle'ye konuşmuştun onun misali
Bir sabah kavurucu sıcak çökmeden düştüler yola
Ellerinde çapalar vurdukça vurdular
Kazıdılar topraktan onun misali
Sen ki toprak altında öyle nazikken
Kocaman kaba elleriyle nasılda kopardılar yapraklarını
Zorla doldurup çuvala tuttular evlerinin yolunu
Kaçtıkları güneşin sıcağına seni kurutmak için şimdi muhtaçtılar
Teneşire yatırır gibi yatırdılar seni
Yalnızdın artık
Ne tutunduğun toprağın ne de yemyeşil dalların kalmıştı
Hele bir kuru o zaman başlayacaktı çilen
Önce temizleyip arındıracaklardı
Sonra iyice vuracaklardı üzerine üzerine
Ayrılma vaktin gelmiş olacaktı tüm tutunduklarından
Buz gibi suyu da döktüler üzerine
Vücudun buzla da tanıştı
Nasıl da güzel oldu rengi diye sevinirken kocaman kaba elli adamlar
Nazikçe süzüp doldurdular güğüme kadınlar
Ve başladı yolculuğun kadim Mezopotamya'nın yitik çarşısına
Başladı Dicle'den kopuşun
Aldı yerini toprak kokusu
Aldı yerini kırmızı renk
Ve aldı yerini kaba kocaman elli adamların tuttuğu şıkırdayan taslar...

Müntehir Uyar
Kayıt Tarihi : 16.10.2019 22:18:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!