12- Yarım Kalan Hayat Şiiri - Ali Fırat ...

12-YARIM KALAN HAYAT

Koştuk…
Nereye vardığını bilmeyen ayakların telaşıyla,
Rüzgârı yakalayabileceğimizi sanarak koştuk.
Nefesimizin göğsümüzde nasıl parçalandığını duymadık bile,
Çünkü çocukluk, yorgunluğu bile masal saydıran bir büyüydü.

Toprağın kokusu elimizdeydi,
Ama kıymetini bilmiyorduk.
Bir çiçeği koparırken,
Onun da bir ömrü olduğunu düşünmedik.
Karıncayı ezdik,
Bir dünyanın üstünden geçtiğimizi fark etmeden.
Suyu avuçlarımızdan akıttık,
Sanki zaman gibi tükenmez sandık.
Dünya küçüktü o zaman… Belki de biz büyüktük gözümüzde.
Gökyüzü bize aitti Ve hiçbir akşam gerçekten bitmezdi.

Sonra büyüdük…
Ya da aynaya bakıp büyüdüğümüze inandık.
Cümlelerimiz keskinleşti, Kalbimiz değil.
Her şeyi bildiğimizi sandık,
Oysa en çok kendimizi anlamamıştık.

Bizden farklı olanı susturduk içimizde,
Kendi sesimizi hakikat sandık.
Ne çok yanıldık… En çok da kendimize karşı.

Gençlikti bu...
Gürültüsü içimizi bastıran,
Kibri kırılganlığımızı saklayan,
Aceleyle geçen ama iz bırakmayan.
Kalbimiz hızlıydı, Ama derin değildi.

Zaman…
Sessiz bir hırsız gibi geçti aramızdan.
Bir sabah fark ettik...
Eksilmişiz.
Olgunluk kapıyı çaldığında
İçeri biraz pişmanlık girdi, Biraz suskunluk…
Konuşacak çok şey vardı,
Ama söyleyecek cesaretimiz kalmamıştı.

Sevdiklerimizi yarım bıraktık,
Bir cümlenin ortasında,
Bir vedanın eşiğinde…
“Tamamım” dediğimiz yerde
En çok eksildik.

Umutlarımız yarım kaldı,
Sevgilerimiz eksik,
Hayallerimiz tozlu raflarda unutulmuş birer hatıra gibi.
Ne tamamlayabildik hayatı,
Ne de hayat bizi tamamladı.

Ve şimdi…
Geriye dönüp baktığımızda
Bir gölge arıyoruz altında dinlenecek...
Ama dikmediğimiz bir ağacın gölgesi olmaz.

Toprağa bir kök salamadık,
Zamana bir iz bırakamadık.
Adımız rüzgârda savrulacak kadar hafifmiş meğer.

Yaşlılık…
Sessiz, ağır ve kaçınılmaz.
Bir hesap defteri gibi açılıyor içimizde.
Her sayfada aynı cümle...
“Bir şeyler Yarım kaldı…”

Ne çok şey yarım kaldı...
Belki bizden sonrakiler
Adımızı bile hatırlamayacak.
Bir nesil sonra silinecek izimiz,
Sanki hiç dokunmamışız hayata.

Oysa bir zamanlar Dünya bizimdi...
Ya da biz öyle sanıyorduk.
Şimdi anlıyoruz…
Hayatın en büyük yanılsaması
Bize sonsuzluk hissi verip
Zamanı sessizce eksiltmesiydi.

Ve biz… O büyüye inandık.
Koştuk, Durmayı unuttuk.
Yanıldık, Kendimizi bulmayı erteledik.

Ve sonunda... Bir ömrün tam ortasında
Yarım kaldık.

(Çayan Okuducu’ya ithafen)

04.12.2025