Bismillâh-"siz hiç ay aşığında ağladınız ...

Besmele ilahî bir mühür, müminin kâinata ve kendi ruhunu seyrettiği bir pencerendir. Besmele; kuru bir söz, sıradan bir başlangıç cümlesi değil; aşkla dokunan, vuslatla atıp hürriyetle tezahür eden istikamet ahengidir. Besmele’yi dile almak, kâinatın sırrına "Elif" gibi dosdoğru durup, "Mim" gibi tevazuyla sarılmaktır. Zira hayat, akleden kalpler için yoklukla varlığın arasında çekilen ince bir çizgidir. O çizginin üstünde yürürken her hayrın başında Besmele'ye sığınmak, amelleri ihlasla bereketlendirmektir. Biz bu fani hanın bir garip yolcusuyuz. Göz adımlarımızda (nazar ber kadem) kendi küçüklüğünü aczini idrak ettiği an, Hakk'ın kulu olabilir. Kalabalıklar içinde yalnız, yalnızlıkta ise Hak ile beraber olma (halvet der encümen) şuurudur Besmele. Nefsin dinmek bilmeyen tufanlarına, nefsi merdiyyeye ve kamileye uzanan o çetin deruni seyrüsefere çekilmiş en sağlam kalkandır. Aynı zamanda bir hakikat davası, bir haysiyet beyanıdır Besmele. Zulme karşı her kavga, hakka adanmış en değerli sermayesidir. Kalemi özgürleştiren, kelama şeref katan ve insanı hududunu bilmeye davet eden bir ilahi aynadır. Kalbin uyanıklığıyla (vukuf-i kalp) söylenmiş her Besmele, samimiyet ve ubudiyet göstergesidir Besmele; kulun Yâr'e kavuşma arzusudur. Hakk'ın divanına varan yolları açan, vuslat perdesini aralayan ve Sırat'tan Cennet'e uzanan mübarek eldir. O’nun adıyla başlamak, O’nunla yürümek ve O’na varmak ne güzel.