Belki bir gün okşar yüreğimi sevginin
Karanlık görmemiş o bembeyaz teni.
O zaman anlatılan masallar, gerçek olur
İnanırım! yaşamanın ne kadar güzel olduğuna.
Güneş bir başka doğar, yakar cehennem gibi içimi
Azapta! darmadağın yaşamayı unutmuş
Bu sefil adamın yüzü güler ilk defa.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta