Ne ben vardım ne de dünya, ne bir saat ne bir an.
Bir mürekkep damlasıydı kalem ucunda zaman.
Bir harf düştü ak sayfaya, yazıya döndü cihan.
"Ol" denildi, bu kâinat var oldu birden bine.
Bir nar kırdım avucumda, kan kırmızı bin tane.
Her birinde aynı güneş, aynı tat, aynı hane.
Her tanede bir bahçe var, bahçede bir kâşane.
Bir çiçek ki dalda açtı, nar oldu birden bine.
Ben de indim o buluttan, altı uçlu bir nakış.
Kardeşlerim yan yanaydı, her yüz başka bir bakış.
Güneş bir gün değdiğinde olur hepsi bir akış.
Bir tek su ki gökyüzünde kar oldu birden bine.
Çömlekçinin çarkı döndü, çamur cana büründü.
Bir nefes ki üflendi de, yüzümde gün göründü.
Sonra düştüm bir elmayla, gölgem yerde süründü.
Benim o tek gözyaşım da zâr oldu birden bine.
Bir usta el burgu burgu gerdi dağınık teli.
Her gerilen tel inledi, tanıdım ben o eli.
Bin ayrı ses bir perdede, dindi sızının seli.
Bin telin bin feryadı da tar oldu binden bire.
Bir şekerdim, girdim çaya, eriyip gitti adım.
Ne bir şekil ne iz kaldı, bardağa sindi tadım.
Kaşıkla bir karıştırdı, çözüldü tüm inadım.
Ben bitince kalan her şey yâr oldu binden bire.
Ben pergelin dönen ucu, O sabitti, dolaştım.
Çizdim çizdim bin daire, ilk noktaya ulaştım.
Mürekkebim tükenince kalem ucunda taştım.
Dağılan bin tane yine nar oldu binden bire.
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 10:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!