Öncekilerle birleyemediğim yeni bir satır daha...
Yine ayrık.. Alalade, sayfanın bir kenarında..
Kelimeler elele tutuşunca uzun uzun anlatırım sandığım o ilk an yanılmışım..
Yanıldığım yerden, her sabah, zihnimde tuttuğum bir ormana doğruluyorum.
Kaybolmuşluğumun en yeşil tonu gözlerimden ciğerlerime akıyor..
Her sabah ben, benden habersiz düşüyorum aynı yola.. Her dönüşüm o denli akşamlı, soğuk, ıssız..
Yitip gitmiş beynimin bir yerlerinde huzur, huzur bulamıyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta