Bir Yerde Eksik Şiiri - Ali Dost Gürgöz

Bugün yine yolculuk günü.

Bir valiz kapanır,
bir kapı sessizleşir.
İnsan giderken anlıyor,
bazı yolların mesafesi
kilometreyle ölçülmüyor.

Ne ilk gidiş bu,
ne de son olacak.

Yine de insan
alıştığını sandığı yerden
kırılıyor her defasında.

Çünkü bazı kavuşmalar
ayrılığın başladığı yerdir.

Daha sarılırken
takvime düşer vedanın gölgesi.
Birlikte geçen günler
çoğaldıkça değil,
azaldıkça sayılır.

Sonra yol çağırır.

Kimi ekmeğinin peşinden,
kimi bir mecburiyetin,
kimi kurduğu yarının ardından
bugününden uzaklaşır.

Kimse bilmez
bir insanın giderken
kaç yerde kaldığını.

Bir şehirde işi,
bir şehirde evi,
bir yerde bedeni,
başka bir yerde yüreği…

Yorulur insan.

Yoldan değil,
uzaklıktan da değil.

Her vardığı yerde
bir yerden eksik olmaktan.

Belki hayat
böyle bir şeydir.

Bir yanımız geleceği kurarken
öteki yanımız
bugünü özler.

Ve her defasında
aynı sessiz soru
oturur yanımıza:

Valiz hazır.
Yol belli.

Ama insanın yüreği
hangi kapıda kaldıysa
hep oraya dönmek ister.

İnsan gitmeye mecbur olabilir,
ama ayrılığa alışmak zorunda mı?