Bir Yer Şiiri - Ali Dost Gürgöz

Bir yer vardır insanın içinde,
hiç görmeden özlediği.

Ne haritalar bilir yolunu,
ne yollar götürür.

Belki dağların ardında,
belki insanın
kendinden bile sakladığı yerde.

Serin vadiler iner denize,
orman maviden içer,
köklerine tuz,
dallarına gökyüzü yürür.

Bir yaprak düşer suya,
deniz biraz yeşerir.
Rüzgâr geçer kıyıdan,
dünya sesini alçaltır.

Orada zaman
kimseyi önüne katıp götürmez.

Gün akşama yetişmez,
mevsimler birbirini kovalamaz.
Saatler geçer belki,
ama insan
sevdiklerinden eksilmez.

Özlenenler uzak değildir.

Bir ses gelir,
nereden geldiği sorulmaz.
Bir yüz belirir,
kaç yıl geçtiği unutulur.

Çocukluk hâlâ bir yerde güler,
gençlik denize taş atar.
Bir zamanlar yarım kalan sevda
hiç incinmemiş gibi
aynı yerde bekler.

Kimse erken gitmemiştir orada,
kimse geç kalmamıştır.

Söylenemeyen sözler
içte taş olmaz.
Sarılmak için vedalar,
sevmek için kaybetmek beklenmez.

Çünkü insan
en çok geç kaldığı şeyleri taşır.

Söylemediği bir sözü,
uzatmadığı bir eli,
erken kalktığı bir sofrayı,
son olduğunu bilmeden
baktığı bir yüzü…

Belki böyle bir yer yoktur.

Belki insan
bir ömür uzakları ararken
aslında kaybetmeden önceki
hâlini özler.

Kaygısız bir sabahı,
hesapsız bir sevgiyi,
acele etmeden oturulan bir sofrayı,
gideceğini düşünmeden
bakılan bir yüzü…

Ve yıllar sonra anlar

Hayalindeki dünya
başka bir göğün altında değildi.

Bazen bir evdi,
bazen tanıdık bir ses,
bazen aynı sofraya uzanan eller,
bazen yanı başında duran
bir çift göz.

İnsan bunu
nedense hep sonra anlar.

Elindeyken hayat der,
uzaklaşınca
hayalindeki dünya.