Bir Tabak Daha Şiiri - Mustafa Alp

yazdığın iki satırı okumadan seni anladığını, söyleyenlerden uzak durun.
sen içini dökerken onlar cevap sırasının,
gelmesini bekler.

sevdim demek kolay gelir dile.
iki hece, ne ter ister, ne emek.
marifet, o sözün ertesi sabahı bir derdin
ucundan tutabilmek.

kimi aşkı öyle güzel anlatır,
yüreğini ortaya koymuş sanırsın.
bir gün yanımda kal dersin.
meğer bütün cesareti cümlesindeymiş.

bahaneleri de pek terbiyelidir.
vakit dar, dünya zor, kader zalim.
kendi keyfine günler ayırır da
sana beş dakika bulamaz.

agop, o bana aşkı anlatırdı.
ben onunla yaşamak isterdim.
gelirim derdi.
kapıyı açık bırakanın suçu neydi?

bir gönülde yer açmak yerine
kapısına mazeret astılar.
sonra da nasip değilmiş deyip
kendi kararlarını kadere yazdılar.

kaderin ağzı yok, cevap veremez.
ne güzel bulunmuş bu usul.
bavulu kendi eliyle toplayan,
giderken alın yazısını suçlar.

ben de yanıldım, bilirim.
bir söze tutundum, insan sandım.
o her akşam yarın dedi,
ben her sabah bir tabak daha koydum.

aynı sofrada ekmeğe uzanan ellerin
hesabını tutamadım.
bir derdimi ortaya koydum.
herkesin ansızın işi çıktı.

sonra kendime de sordum.
hiç mi görmedin o boş sandalyeyi, mustafa?
gördüm elbet.
yokluğuna bile bir mazeret buldum.

onun işi çoktu, yolu uzundu,
benim beklemeye vaktim vardı.
o bir kere gelemem dedi.
ben günlerce onu haklı çıkardım.

şimdi gidene taş atmıyorum.
elimde kalanla evimi onarıyorum.
bir daha sevdim diye gelirse.
önce neleri göze aldığını soruyorum.

çünkü bazıları dönmez.
yalnızca kapı hala açık mı diye bakar.
sen buna özlem dersin,
o, yerini koruduğuna sevinir.

yazdığını okumayan,
senin derdini kendi sesiyle bastıran,
aşkı her gün başka bir bahaneye bırakan
varsın uzaktan sevsin.

ben artık o fazla tabağı kaldırdım.
ardımdan çok değiştin diyecekler.
doğrudur.
bu akşam yemeğimi soğutmadan yedim.

✍️